Mijn eerste vlucht

  

Gillen als een klein meisje

Na een paar weken flauwe en vieze winter was het vorige week alweer aan de lier vliegen. Koud maar mooi winterweer. Dit weekend is het nog mooier weer. We zouden oorspronkelijk naar Rijssen maar het wordt uiteindelijk de achtertuin van Clemens. Nadat Paratwente in een nieuwe outfit is gegoten rijden we naar het veld. Spullen uitpakken en daar komt Jan ook aan. 

 

Jan, je houdt een Paratwentesetje van met tegoed voor het uitlenen van je Nirvana harnas!!

 

Samen met Jan grondoefeningen doen. Het gaat ons allebei steeds beter af. Bewust stil blijven staan en het scherm stabiel boven je krijgen. Even pauzeren en daar komt die ene verlossing van Ivo: "Martijn, ga je spullen maar pakken. We proberen te starten met motor". Lichtelijk spuit de adrenaline al door mijn lijf. Even Jan aankijken.. wil jij niet eerst? Alles prima, ik kan gaan.

 

Het zijn 5 vermoeiende starts. Handen verder omhoog... Scherm scheef in de wind gelegd... Knoop in de lijnen.... Ja, Ja... volgens mijn gevoel ga ik van de grond af. We zouden snel gaan zitten omdat de motor anders de stuw- en torxkrachten zou omzetten in een bocht naar rechts.  In mijn geval ging ik echter te vroeg zitten. Voor mijn gevoel ging het zacht en heb ik de motor op tijd uitgezet. Op afstand zag het er echter minder lief uit. De gehele kooi sleepte over het gras alvorrens ik goed tot stilstand kwam. Te vroeg gaan zitten dus! Geen schade en alles OK. De slimme knie beschermers van Ivo (normaal voor stratenmakers) deden prima dienst. Een perfect zachte stop op mijn knieen.

 

Nog 2 starts. Scherm niet goed achter mij en scherm niet goed boven mij. In combinatie met mijn handschoenen verlies ik twee keer de grip en knallen de A-risers uit mijn handen en stopt het scherm met opkomen. Ik ben bekaf en gun gemeend Jan zijn kansen.

 

Jan bouwt al gauw dezelfde ervaring op als mij. De wind is lekker maar wel een beetje draaierig. We moeten het scherm diverse keren loodrecht op de wind leggen om de start voorspoedig te laten verlopen. Ook Jan probeert enkele starts. Uiteindelijk raakt ook Jan uitgeput. Een korte pauze en het harnas wordt weer overgedragen.

 

Het is nu 16 februari, 16.50 uur en nog niet donker. Ik ga weer klaar staan, prima windje, scherm opzetten en KNAL daar vliegen de A-risers weer los. Ik ben het zal. Handschoenen uit. Dat wordt weer shoppen naar betere handschoenen. Weer een nieuw start voorbereiden.

We leggen het scherm klaar. Clemens is ondertussen ook van zijn werk komen helpen. Je merkt aan hem dat hij ook wil dat het me moet lukken. Clemens heeft een propeller reparatie achter de rug en wil nu zelf ook voor de 2e keer de lucht in. De spanning stijgt.

 

Een goede wind stijgt op. De handschoenen zijn uit. Ik heb volop contact met de A-risers. Ook de gashendel kan ik met mijn ringvinger en pink prima bedienen. De duim in de buurt van de stopknop, voor het geval dat.. 

 

"Ga maar als je er klaar voor bent, doet de radio goed?"  Ja ik ben er klaar voor. Nog één check.

Vooruit, focus op vast punt op de horizon, zorg dat je exact voelt wat je scherm doet. Rennen.. ja het scherm komt direct.... evenveel kracht op beide risers. Het scherm staat perfect boven mij... rennen en iets achterover.... gas geven... shit motor loopt nog niet lekker, kleine hapering.. doorlopen.. ja scherm is nog boven mij.. langzaam gas... ja ik voel druk en ja ik krijg lift.... niet gaan zitten, zeker niet te vroeg gaan zitten... lopen, lopen, lopen... ik loop maar mijn voeten zijn van de grond.. Ja ik heb nog vol gas. 1 meter, 3 meter 5,  meter.

 

YES YES ik GA!  En nu wel snel gaan zitten. De rechter stuurtokkel kan ik geheel loslaten. Precies zoals besproken. Vol gas vlieg ik rechtdoor en kan ik met mijn rechterhand mijn zitje goed onder mij schuiven. Boomtoppen!... iets naar links.. Perfect. Het voelt weer zoals het paragliden aan de lier. De felicitaties volgen via de portofoon. Ivo heeft me laten gaan. Weinig commentaar via de radio zodat ik me goed kon concentreren. Ik merk dat ik wel koude handen heb.. Tja natuurlijk niet even de handschoenen in mijn jaszak gedaan. Dom dom.! Maar goed.. warm genoeg van de adrenaline. Ik geniet en ik stijg naar zo'n 150 meter. Weer terug naar het landingsveld en een nette final maken. "Vlieg maar door en geniet ervan"  Ik trotseer de koude handen en ga weer vol gas en zwaaiend over het veld. Ik kijk met gemengde gevoelens naar Jan op de grond die begint op te ruimen. Ik weet nu dat hij heeft opgeruimd weg gaat dus voor hem hoef ik niet te landen. Zojuist zag ik kasteel Singraven. Ik ga er naartoe en vlieg er heerlijk over heen. Weer snel weg van het natuurgebied en via de weg vlieg ik over weidelandschappen en kijk vol genot uit over de horizon. Een mooie inversie laag siert de horizon. Het wordt ook avond. Vogels vliegen om mij heen en met mij mee. Wat een ervaring. Diverse bochten maak ik met de parasport Nirvana Rodeo 125. Gillend als een klein meisje blaat ik verschillende kreten. Ze horen mij beneden! Ik ga terug naar het landingsveld. Een mooie final en een perfecte landing. Het scherm is nog niet gezakt en de felicitaties vliegen mij om de oren. Ik voel me een held in mijn eigen wereld. Wat fantastisch. Het virus kent geen remedie.

 

We hebben onder het genot van een heerlijke kop koffie en een biertje bij Clemens thuis nagenoten. Nu maar sparen voor de Nirvana Rodeo 125. Ja ik wil een echte Nirvana. Een van de weinige motoren die zo subtiel klinkt. Geen grasmaaier. Een mooi vol geluid, comfortabel en met een geweldige power... Ik ga ervoor. Die nieuwe auto moet maar wijken.